Czasopochłaniacz

W związku z moimi dziewiętnastymi urodzinami pewna osoba przypomniała mi, że to moje ostatnie –naste urodziny. Nie ukrywam, że bardzo się nad tym zastanowiłam. Nie mam pojęcia, gdzie zgubiłam tyle lat. Jeszcze niedawno byłam szczęśliwą dwunastolatką, a teraz? Leci dwudziesty rok mojego życia. Jednak nie nad upływem czasu chciałabym się zastanowić. Ja, trochę odmiennie od większości osób, nie robię postanowień w Nowy Rok, ale w swoje urodziny, które stają się swego rodzaju granicą. Nie są to jednak puste obietnice, które nigdy nie doczekują się spełnienia. Tzn. nie doczekują, ale staram się, aby doczekały. Granicą wszystkich ważnych postanowień były moje osiemnaste urodziny, ale okazało się, że będą musiała tę granicę odrobinę przesunąć w czasie i przestrzeni. W ten sposób granicą stały się urodziny po zakończeniu liceum, które w zasadzie nic nie zmieniły. Postanowienia pozostały niespełnione, ale nie szkodzi.